Creatief met muizen en 3D
Ik blijf mijn eerste driedimensionale filmbelevenis maar uitstellen. Zelfs Avatar bekeek ik in 2D en ik denk niet dat ik door het kijken met een brilletje de film opeens wel goed had gevonden. Ik weet het gewoon niet met die 3D. Het draait uiteindelijk toch om het verhaal, of zie ik dat verkeerd? Blijkbaar denkt de filmindustrie daar anders over. Het was in de vijftiger jaren al eens hot, maar nu schijnt de techniek veel beter te zijn en kom je niet meer met hoofdpijn de zaal uit. Alleen al dit jaar komen er een stuk of 16 films op 3D uit. En elke twijfelaar die zich uiteindelijk toch een bril laat opzetten is daarna dolenthousiast.
Die hele driedimensionale hype doet me denken aan een film van Wim Wenders. Zijn verhaal draait om een apparaatje waarmee gedachten en dromen zichtbaar kunnen worden gemaakt voor blinden. De personages uit Until the End of the World raken verslaafd aan hun eigen beelden en zitten als zombies vast aan hun kijkkastjes. Ze vergeten hun omgeving, ze vergeten te eten en zijn diep ongelukkig zonder hun beelden. Het zal Wenders niet hebben verbaasd toen er mensen waren die na het zien van Avatar geen moed meer hadden om hun echte leven te leven.
En hoe moet het nu als men meer wil dan films kijken door een brilletje? Want het kan natuurlijk altijd nog beter. Kijk maar naar de filmgeschiedenis. Sinds het moment dat het publiek niet meer in paniek raakte bij het zien van een aanstormende trein op het filmdoek, werd alles uit de kast gehaald om mensen naar de zalen te lokken: geluid, kleur, stereo. Wat is er technisch nog mogelijk na 3D?
Het schijnt dat de bioscopen in Amsterdam last hebben van een muizenplaag. Bijwerking van de Noord-Zuid lijn in de hoofdstad. Ze komen zelfs spontaan op schoot zitten tijdens een vertoning. Daarom is er nu een verbod op popcorn ingesteld, om te voorkomen dat de muizen in het donker stiekem mee-eten van de gepofte maïs. Een gemiste kans. Met 3D apparatuur en een beetje slimme programmering (Ratatouille, Flushed Away) had Amsterdam de eerste stad kunnen zijn waar je films niet alleen ziet, maar ook voelt. Want dat is de volgende stap: 4D. Het lijkt me best het proberen waard, hoewel ik dan toch wel even zou twijfelen om naar een schietfilm te gaan.
Annette Verspoor